Je functioneert, maar je verschijnt niet. Je bent aanwezig in je werk, je relatie, je gezin — maar ergens weet je: dit ben ik niet helemaal. Er zit iets onder het oppervlak dat je niet kunt blijven negeren.

Je schommelt tussen stilte en explosie. Tussen inslikken wat je voelt en het eruit laten knallen. Je kent de uitersten, maar niet de wereld daartussen.

Je draagt meer mee dan van jou is. Patronen uit je gezin, je cultuur, je vaderlijn. Rollen die je hebt aangenomen omdat het moest, niet omdat ze passen. Er is nooit iemand geweest die er echt naar keek.

Je wilt leiden vanuit wie je bent, niet vanuit prestatie. Niet harder, niet succesvoller — maar echter. Je voelt dat er een manier van staan is die je nog niet helemaal kent, maar die er al is.