Ik heb nu al vaker geschreven over het traject wat ik als deelnemer bij Mark heb gevolgd. “Geef het op jouw manier door…” en aanwezig zijn, was de uitwisseling. Het traject, maar ook zeker de uitwisseling brengt mij nog wekelijks en misschien wel dagelijks nieuwe inzichten. En ik neem het met twee handen aan.

De beweging die op gang is gekomen is heel erg welkom. Het traject heeft helder gemaakt waar ik aan zet was, waar ik de verantwoordelijkheid diende te nemen. Spekkoek. Academy was en is als project, waar veel passie en liefde in is gegaan, gestart. Waar ik (en Naomi natuurlijk ook) veel in heb gegeven, en waar ook een stuk verworven identiteit bij is gekomen. Uitgegroeid naar een school waar veel meer bij komt kijken dan passie en liefde. Wat is de Spekkoek. Academy, wie ben ik, waar begint de één en waar de ander. Het werd een soepje, waarin ik op gegeven moment mijzelf niet meer kon onderscheiden of herkennen. Mijn inziens een volkomen logisch gevolg waar het een samensmelt met het andere. Alleen is er meer dan de Spekkoek. Academy. Ik ben meer dan dat en ik doe ook graag meer dan dat. Het schuurt op bepaalde onderdelen waar het niet helder was wat waar thuishoort, wie wat doet, en hoe dat uitwerking heeft op de uitwisseling.

In mijn traject in 2025 kwam dat mooi samen op de laatste dag. Het klikte. Waar ik heb te verschijnen, vanuit mijzelf.

De dagen daarna was ik aan het klooien met de website van spekkoekacademy.com en wat ik daar zag raakte mij. Waar zijn mijn kleuren? Alles op de website was SPEKKOEK. Tuurlijk, maar toch ook niet tuurlijk. Ik voelde schrik. En tegelijkertijd vielen de kwartjes. Ergens was ik opgegaan in het geheel van de Academy. Wat mooi is, maar ook pijnlijk, omdat het voelde als deels weg bij mijzelf. Ik miste mijn autonomie. De vraag die constant bleef hangen: wie ben ik binnen Spekkoek.? Wat beteken ik in het geheel? Waar ben ik? Alsof ik niet meer ben komen opdagen op een gegeven moment, maar er gewoon was.

Spekkoek. is uitgegroeid naar iets eigens, meer dan ik, en meer dan Naomi. Met eigen kleuren, klanken en bezieling. Het is niet meer alleen wij.

Op zoek naar mijn eigen kleuren, klank en feeling. Afzetten van de Spekkoek. (en Indisch Goud) masker. De kleuren waren zo gevonden. Rood en zilvergrijs, kleuren die ik als kind al fantastisch vond. Donker/marineblauw (of course) is daarbij gekomen. Dit was er al lang. Ik herkende het alleen niet meer. En wat er ook bij kwam: de beelden, geluidenen symboliek.

En waar word ik nou echt blij van? Kan en wil je dit nog doen? Wat zou je doen als je alles kan hebben?

OPLEIDEN…

pfiew, dit is nog steeds het eerste antwoord. “Gelukkig, ik hoef niet te stoppen met Spekkoek.”, was oprecht de eerste gedachte.

WERKEN MET ONDERNEMERS/BEGELEIDERS…

Mark had zijn ondernemerstraject als kado aangeboden. De uitwisseling was onder andere: geef het op jouw manier en in jouw tijd door. En daar was mijn doorgeefkado geboren. Mijn manier werd werken met ondernemers die coach en/of therapeut zijn.
Maar dan helemaal hoe ik het zou willen.

MANNENWERK…

“oef, die sla ik nog wel even over.” In de periodes dat Mannenwerk opkwam, voelde het als een verlangen dat net wakker was gemaakt. Pril, en spannend, omdat het een hele duidelijke keuze zal moeten zijn. Maar ook omdat er direct een jaartraject verscheen.
UNMADE / RISE. Die kwam gelijk en daar kan ik niet meer omheen. Het vraagt volle commitment en toewijding. Van deelnemers, maar vooral ook van mij. Dat was en is spannend. Te spannend… gauw weer verder. Maar in de tussentijd wel Nina de Jonge (illustrator/artiest van de Spekkoek. Kaartenset) benaderen of zij voor mij weer wil maken (YEAH).

Surfend op de golf van inzicht en vallende kwartjes, kwam de inspiratie, durf en vooral heel veel doe-energie. Obstakels op mijn weg pakte ik op en boog ik om naar nieuwe uitdagingen en kansen. De Ondernemers Intensive zat binnen no time vol. Ik hoefde er niet zoveel voor te doen. De locatie, de periode, het thema en de mensen kwamen direct op mijn pad, en ik op die van hun.

In januari kwam de Ondernemers Intensive langzaam dichterbij. 32 uur, 7 ondernemers (8 met mij erbij). In mijn favoriete wandelomgeving op de Sallandse Heuvelrug. De winter in de vorm van sneeuw die ons hielp om dichter bij onszelf te zijn, naar binnen te keren en om in rust naar het ondernemerschap te kijken. Hierover heb ik al geschreven, hoe mooi ik het zelf vond.

Nadat ik een week later incheckte bij de groep, kreeg ik de vraag van Tjarda wat de dagen mij hebben opgeleverd. En zoals een aantal deelnemers van de Intensive, kon ik daar nog niet op antwoorden. Het is een kado dat blijft leveren. Een waarvan ik in allesmerk en voel dat ik hier meer van wil en mag doen. De locatie, de setting met collega-ondernemers en begeleiders, de diepte in, echt en oprecht onderzoeken naar wat leeft en beweegt, goed gezelschap, rust en de natuur.

Afgelopen week was ik weer in Hoog Holten, wederom met collega-ondernemers, en wederom was het helemaal kloppend. Ik dacht daar: “Hier word ik echt zo ontzettend blij van.” En dit is ook echt iets wat ik heb te doen. Met collega-begeleiders, coaches en therapeuten werken die ook als ondernemers aan zichzelf en hun onderneming willen werken. Werken vanuit Essentie, met Stilte, en Kracht. I love it.

En dan kom ik wederom bij Mannenwerk. Mijn eigen opstelling: OPLEIDEN, ONDERNEMERS, MANNENWERK. Drie richtingen, één houding. Werken in of nabij de natuur. Dieptewerk met intensives. Volle commitment van deelnemers, collega’s en mijzelf. Helemaal aanwezig. Werken met leiders die helemaal willen verschijnen in dat wat zij doen.

Individuele trajecten en coaching. Workshops voor Indische en Molukse mannen. En het jaarprogramma UNMADE / RISE. Het klopt gewoon. Wat een kado’s — ik blijf ze uitpakken.

Mijn kleuren, essentie en potentie, mét Spekkoek. en ook daarbuiten. Zichtbaar gemaakt in leonkempees.nl. Kleur bekennen, uiting geven aan dit stuk in mij en aan dat wat ik graag doe. Eerst vanuit mij, en daarna ook weer in verbinding met onder andere Spekkoek. Academy. Zodat ik mijzelf weer volledig kan meenemen in het werk en bedrijf waar ik zoveel liefde voor heb.

Niet als product dat klaar is, maar als een beweging die zich blijft ont-wikkelen.