– Uit de reeks Innerlijke Landschappen

Voor verdiepend materiaal was ik onderzoek aan het doen naar thema’s als rituelen en inwijdingen, verlies, afscheid en rouw, daders, slachtoffers en verplaatsing. Dat onderzoek viel samen met een zesdaagse Masterclass over Regressie-, Reïncarnatie- & Innerlijk Kind-therapie. Al die thema’s brachten me bij één thema dat onder alles bleek te liggen: schaamte.

De zin die me greep in De diepe wateren van verdriet van Francis Weller ging daarover. Een zin die je leest en die direct weerklank vindt in je lijf, misschien wel in je ziel. “De plekken die geen liefde hebben gekend.” Weller schrijft erover:

“Dit zijn buitengewoon gevoelige plekken, juist omdat ze geen vriendelijkheid, compassie, warmte of welkom hebben gekend. Dit zijn de plekken in ons die in schaamte zijn gehuld en naar de verste kusten van ons leven zijn verbannen.”

Die zinnen waren genoeg om weken, maanden op te kauwen. Om die plekken in mezelf te onderzoeken, en om erachter te komen wat er gebeurde toen ik het wél in de buitenwereld bracht. En hoe belangrijk het is om dit te doen bij iemand die je echt vertrouwt. Weller haalt een quote van Goethe aan: “Vertel het een wijs persoon, of anders zwijg.”

Het delen met iemand die je vertrouwt, stap drie in Wellers pad, is en voelt als een cruciale stap. En soms voelt het ook als een onmogelijke stap. In mij voelde ik direct een innerlijke verschuiving. Het innerlijke deel dat schaamte al vroeg had leren kennen, werd wakker. Ik voelde mijn neiging om te gaan draaien, grapjes te maken, het toch maar niet te zeggen.

En toch. Uiteindelijk, in het delen, kwam ik erachter dat ik niet zozeer bang was voor wat mijn geliefden van mij zouden vinden of hoe ze zouden reageren. De liefdeloze meedogenloosheid kwam nu toch echt van mezelf. Ook al waren het stemmen uit het verleden, ik bleek ze allang overgenomen te hebben. Plekken die geen liefde hebben gekend, zijn plekken waar haat en minachting het licht weghouden. Waar afwijzing en zelfafwijzing wonen. En waar het pure, authentieke Zelf naar achteren stapt. Bang om niet geliefd te worden, bang om er niet (meer) bij te horen.

En dan worden strategieën als pleasend gedrag geboren. We gaan ons aanpassen. Pleasen geeft een tijdelijk, maar vals bestaansrecht. Het is een strategie die almaar sterker groeit, omdat ze vaak werkt. Als ik maar mijn best doe, dan…? Het is de perfecte manier om steeds verder van je Zelf af te komen.

Schaamte gaat vaak over iets van ons pure, authentieke Zelf. Dat deel is onbeschermd en kan diep gekwetst worden. Als dat gebeurt, ontwikkelen we een beschermlaag. Een fantastisch mechanisme. De vraag is alleen of dat mechanisme ons vandaag de dag nog steeds dient.

En wat deed die cruciale stap drie dan met mij? Het gaf ruimte, daadwerkelijk lucht. En erop terugkijkend was het ook wat lachwekkend, dat ik mezelf zo lang heb weten te kwellen. Hopelijk wordt het gemakkelijker, want het voelt vrijer.

En toch. De zin die door dit alles meebewoog:

En we waren vergeten dat het over Liefde ging…

Dit is een begin. Een reeks die zich beweegt rond thema’s als Innerlijk Kindwerk, Systemisch Werk, Verlies, Afscheid & Rouw, Verplaatsing, daders en slachtoffers, schaamte en schuld. Thema’s die elkaar raken, in elkaar overlopen, en die ik in de blogs die volgen graag verder met je wil onderzoeken.